Aarde

Spitten; of juist niet!


Het is september, natuurlijk heeft u in deze maand de knoflook en oerprei geplant, de moestuin begint leeg te raken, het meeste is wel geoogst. Wat blijft zijn nog enkele koolsoorten knoflook, oerprei, veldsla, een paar knolselders en gewone prei.
Voor de rest is het land leeg, echter bij de biologische tuinder is de kale grond al bedekt met mulch, compost of organische mest. Kale grond blootstellen aan de grillen van de natuur is beslist geen optie, de aarde wil gewoon een warm jasje voor de winter en voor de zomer een los mulchlaagje om zich te beschermen voor die invloeden. In de maanden januari en februari is het talrijke bodemleven in een organische aarde het meest actief en dat bevorder je aleen maar door de aarde zo goed als mogelijk te beschermen.


Voor sommige mensen beginnen hun handen en schop in september te jeuken -er moet gespit worden voor de vorst invalt. Als u uw grond laat vervuilen door allerlei ongewenste onkruiden en u liever zwarte aarde ziet, wordt het wel heel moeilijk om niets te doen.


Alleen als u uwzelf voor de gek wil houden, moet u gaan spitten. In bijna alle andere gevallen is het volstrekt overbodig en een onnodige belasting voor de aarde en rug.
Spitten is hetzelfde als de vloer reinigen en het vuil onder het kleed vegen. U verbergt het probleem en ruimt alleen visueel een beetje op door het probleem te verplaatsen. Op die manier maakt u van de bodem een reservoir van (onkruid)-zaden, die rustig liggen te wachten op de ideale omstandigheden om te ontkiemen en te groeien, de volgende keer als u weer gaat spitten.

Nu is het zo dat bij biologisch - en - dynamisch tuinieren het nog een gangbaar begrip is dat er kerende grondwerkzaamheden worden toegepast, echter door voortschrijdend inzicht worden deze werkzaamheden ook steeds minder uitgevoerd en gaat men richting de permacultuur waar dit gebruikelijk is. Het verstoren van het bodemleven, vernietiging van de schimmeldraden en het onderwerken van "groen'' materiaal is ook hier al achterhaald.